پنج شنبه شب تصميم گرفتيم بهمراه خانواده براي شام به پاركي جايي برويم.آماده شديم و براه افتاديم.در راه درحال تصميم گيري بوديم كه به كجا و كدام پارك برويم كه بالاخره تصميم نهايي،اول پيتزا و بعد پارك ملت شد!خلاصه راه را ادامه داديم كه ديديم بالاي خيابان وليعصر را بستند و مجبور شديم از راههاي ديگري برويم..تااز اتوبان ها سر در آورديم..اتوبانهاي عريضي كه در تاريكي اول شب گنجانده شده بودند و هر يك به ديگري ختم ميشدند و تنها تيرچراغ برقهاي اطراف بزرگراهها و برجهاي بلند در سكوت ميرقصيدند!!هر، از گاهي به تابلوهاي راهنما نگاهي مي انداختم و پس از آنكه مي ديدم چند دقيقه يكبار ، نام يكي از اتوبانها از روي تابلو ها محو ميشود،مي فهميدم كه سرعت ماشين بيش از آن است كه متوجه عقربه اي كه روي 120 صعودي بود شوم..گاهي هم در صحبتها و شوخي ها شركت ميكردم و گاهي هم درحاليكه گوشهايم متوجه آهنگ ملايم داخل پخش بود، ديدگانم بر روي ماه تمام رخ شهرم خيره ميشد و مي ايستاد...

خلاصه آنقدر گرم شوخي و صحبت بوديم كه يك لحظه همه مان با ديدن مكان كاملا متفاوتي با آنچه تصميمش را گرفته بوديم، خنده مان گرفت و با خنده گفتيم:"نگفتيم ف ، ولي اومديم فرحزاد"!!!!

خلاصه از اينكه به اين مكان خيلي خوب سنتي اومده بوديم خوشحال و خرسند شديم.چون هم برنامه اي چيده بوديم كه يك شب تابستان را بايد به فرحزاد برويم و هم خاطره خوشي از آن داشتيم...ماشين را در جاي مناسبي پارك كرديم و پياده بسمت خيابان با صفايش براه افتاديم.آلوچه و لواشك و هزارجور هله هوله ي خوشگل و خوشمزه، گردو تازه كاغذي ،قليان هاي رنگارنگ،بوي كباب و...نشان از صفاي آنجا بود.پس از گشتي به يكي از آن باغ هايش رفتيم و سفارش شام داديم...پس از صرف شام هم گپي زديم و كم كم براه افتاديم.واقعا اينجاست كه مي توان اكسيژن را در تهران تنفس كرد!!!خلاصه باز هم اتوبانها را البته اينبار ساعت حدود12نيمه شب طي كرديم كه من و ددي هوس بستني سنتي كرديم( كه بقول خواهرم، پدر و دختر مثل هم شكمو اند..)كه به تبعيت ما، مامي و خواهرم هم قبول كردند..خلاصه ساعت 1:30-1 بسمت خانه برگشتيم...جاي هركس كه نبود خالي...چون خيلي خوش گذشت و شب به ياد ماندني اي بود!!!