خلاصه با دوستم _كه البته اون دعوت نشده بود_قرار گذاشتم كه با هم به آنجا برويم.وارد سالن اجتماعات شديم.برگه اي را كه نشان از حضور دعوت شدگان بود امضا كردم و سپس جايي مناسب را براي نشستن انتخاب كردم.ابتدا آهنگ ها ي شادي ، فضاي سالن را پر كرده بود و من و دوستم در آن ميان مشغول صحبت بوديم و گاه گاهي هم به دنبال افراد آشنا مي گشتيم...

هر لحظه كه مي گذشت ، تعداد افراد حاضر بيشتر مي شد.كه بالاخره با شروع صحبت توسط مجري برنامه ، همهمه ها فروكش كرد.سپس مدير اداره شروع به سخنراني كرد و بعد از آن استاد دانشگاه علم و صنعت( اقاي ارشي)شروع به سخنراني كرد كه البته به گونه اي كه مهمانان هم در سخنانش شركت مي كردند و جو شاد و فعالي در سالن برقرار شد.

بعد از آن اقاي حبيب الله چايچيان ( حسان) -شاعر معاصر- را صدا كردند تا ايشان هم سخنراني و شعر و...كند.

و...خلاصه...نوبت رسيد به آن موقع كه از همه مهم تر بود و ما هم بخاطر آن رفته بوديم به آنجا.خلاصه شروع به خواندن اسامي برتر و برگزيده كردند.

نام چندين گروه و چندين نفر را آوردند و من همچنان بدنبال شنيدن نام خود بودم...

كه بالاخره در گروه فناوري و تكنولوژي ، اولين نامي را كه شنيدم ، نام خودم بود.....با غروري كه بهتر است بگويم افتخار، از جايم بلند شدم كه صداي دوستم ( پريسا ) را شنيدم ، در حاليكه با تمام وجود دست مي زد ، مرا تشويق به رفتن ميكرد...

به بالاي سن كه رسيدم ، جايزه و لوح تقديرم را تقديم كردند .گويا حضار با دست زدنهاي خودشان داشتند به من تبريك مي گفتند.ناگهان لبخندي از شوق و شادي بر لبانم نقش بست و از خدايم سپاسگذاري كردم.و بعد از چند دقيقه اي كه ايستادم تا عكس و .. بگيرند از پله ها پايين آمدم و به سمت صندلي خود راهي شدم.

بعد از ساعتي ، همايش به خاتمه رسيد و من و دوستم راهي خانه شديم.به كنار درب خروجي كه رسيديم تعدادي از پسران ( كه بدليل اختراع چند قطعه الكترونيكي و ...از آنها قدرداني كرده بودند و به يكي شان حتي سكه داده بودند)ايستاده بودند و به ما مي گفتند:"مباركتون باشه عزيزم..ايشالا در جهيزيه تون بكار ميره"....

شايان ذكر است كه اين جايزه هيچ ارتباطي به جهيزيه ندارد....ههه..ههه..ههه..

خلاصه كه خيلي خوش گذشت (خيلي از چيزا رو آدم نبايد بگه و منم نگفتم)..اين روز از بهترين روزهاي عمرم بود .اميدوارم كه هر روز قدم تازه تري در عرصه علم بردارم...