سكوت عشاق

خلاصه آنقدر گرم شوخي و صحبت بوديم كه يك لحظه همه مان با ديدن مكان كاملا متفاوتي با آنچه تصميمش را گرفته بوديم، خنده مان گرفت و با خنده گفتيم:"نگفتيم ف ، ولي اومديم فرحزاد"!!!!

خلاصه از اينكه به اين مكان خيلي خوب سنتي اومده بوديم خوشحال و خرسند شديم.چون هم برنامه اي چيده بوديم كه يك شب تابستان را بايد به فرحزاد برويم و هم خاطره خوشي از آن داشتيم...ماشين را در جاي مناسبي پارك كرديم و پياده بسمت خيابان با صفايش براه افتاديم.آلوچه و لواشك و هزارجور هله هوله ي خوشگل و خوشمزه، گردو تازه كاغذي ،قليان هاي رنگارنگ،بوي كباب و...نشان از صفاي آنجا بود.پس از گشتي به يكي از آن باغ هايش رفتيم و سفارش شام داديم...پس از صرف شام هم گپي زديم و كم كم براه افتاديم.واقعا اينجاست كه مي توان اكسيژن را در تهران تنفس كرد!!!خلاصه باز هم اتوبانها را البته اينبار ساعت حدود12نيمه شب طي كرديم كه من و ددي هوس بستني سنتي كرديم( كه بقول خواهرم، پدر و دختر مثل هم شكمو اند..)كه به تبعيت ما، مامي و خواهرم هم قبول كردند..خلاصه ساعت 1:30-1 بسمت خانه برگشتيم...جاي هركس كه نبود خالي...چون خيلي خوش گذشت و شب به ياد ماندني اي بود!!!

تا رسيديم ، برق ها هم رفت و ما مونديم و تاريكي ها...

خلاصه با وجود بي برقي ما از شاد موندم كم نياورديم و باز هم اهنگ گذاشتيم و...!!!

اين هم از خاطره كوتاه ديروزم...

در هر صورت ، شعر هايش واقعا بي نظير و يگانه است..

و حالا هم غزلي از آن حضرت والامقام را زيبايي دهنده وبلاگم قرار ميدهم تا شما هم از سخن شيرين و كلام نغزش بهره مند شويد:

در نمازم خم ابروي تو با ياد آمد

حالتي رفت كه محراب به فرياد آمد

ازمن اكنون طمع صبرودل وهوش مدار

كان تحمل كه تو ديدي همه بر باد آمد

باده صافي شد ومرغان چمن مست شدند

موسم عاشقي و كار به بنياد آمد

بوي بهبود ز اوضاع جهان مي شنوم

شادي آور گل و باد صبا شاد امد

از عروس هنر از بخت شكايت منما

مجلس حسن بياراي كه داماد آمد

دلفريبان نباتي همه زيور بستند

دلبر ماست كه با حسن خداداد آمد

زير بارند كه درختان تعلق دارند

اي خوشا سرو كه از بار غم آزاد آمد

مطرب؛از گفته حافظ غزلي نغز بخوان

تا بگويم كه ز عهد طربم ياد آمد....

ما بس توانا تر از آنيم كه مي انديشيم لحظه هايي هست كه در انها يگانه راه آموختن ،به كار نبردن هيچ ابتكاري،انجام ندادن هيچ كاري است،زيرا در اين لحظه هاي سكون ،بخش نهان وجود ما فعال است و مي آموزد.آنگاه كه شناخت نهان در روح خود را مينماياند،از خود شگفت زده مي شويم و انگاره هاي ما از زمستان به گل مينشيند.در حال سرودن نغمه هايي كه هرگز در رويا هم نشنيده ايم.

زندگي همواره بيش تر از آني به ما ميبخشد كه خود سزاوارش ميدانيم...

***

دلگيرم من از درياي حريص

دلسردم من از سردي عشق

آشفته ام من بيش از طوفان

شيدايم من از چشمك ستاره

بي نورم من،از كمرنگي نور آفتاب

همه چيز دلسردند

چون من و تو

چون عشق به دام فتاده ي من و تو

همه چيز دلگير است

چون رستاخيز و روز آدينه

سرد شده ايم ما

نيستيم گرم چون روزهاي

آغازين گرماي عشق

كه سرتاسر وجودمان

فقط و فقط بود عشق

اما چه شد؛افسوس چه شد؟!

زمستاني آمد و گرما را

برد براي عشق خود ، بهار...

و ما چون ساحلي غم زده

در پي آب درياييم،

و.......

آهاي عشاق كجاييد؟!

شهرتان ويران است

شهر عشق نابود است

حتي از ياد رفته است

لا اقل،كسانيكه به شهرتان آمدند

را استقبالشان كنيد

با آغوش گرمتان،عشقشان را گرمتر كنيد

آري؛عاشق و معشوق كم است

پيش گفتم:شهر عشق ويران شده است

ولي حيف كه نميشه..يعني توي اين مملكت هر نوع شادي سركوب ميشه و هركسي كه شاد باشه به اعتقاد بعضي ها يه كافر پنداشته ميشه..نمي دونم چرا اينگونه افكار ، ذهن مردم بيچاره ما را مشوش كرده و چه گروهي اين چنين افكار را در ذهن مردم گنجانده اند....چه گروهي و چه افرادي ، سر مردم را با همين عزاداري ها و تو سر و كله زدن ها، گرم كرده اند تا ...نمي دونم چرا تا حرف از اسلام مي آد همه فكر ميكنن يه دين خشكه كه جز دولا راست شدن چيز ديگه نداره ، و فكر ميكنن هر كسي حجابش كامل تر باشه مسلمون تره...اما فارغ از اينكه مسلموني به اين چيزا نيست به اينه كه دروغ نگيم ،دو به هم زني نكنيم، پامونو بيش از حد خودمون درازتر نكنيم ،تهمت نزنيم و...ايناست كه يك مسلمان بايد داشته باشه نه حجاب و... .خيلي از اونايي كه اين حجاب ها رو مثلا رعايت مي كنن، دروغ ميگن ،و...ولي اسمشون هم آدم خوب و مومن در رفته...

اصلا ول كن...ببين بحث خوشحالي به چه چيزايي كه كشيده نشد....!!!ولي خوب بود همه مون آدم هاي راستگو و يكرو و يكرنگي بوديم و اگه هم نيستيم بكوشيم كه باشيم...البته شايان ذكر است كه اينجانب به همه (خدانكرده) خطاب نكردم...

خلاصه با دوستم _كه البته اون دعوت نشده بود_قرار گذاشتم كه با هم به آنجا برويم.وارد سالن اجتماعات شديم.برگه اي را كه نشان از حضور دعوت شدگان بود امضا كردم و سپس جايي مناسب را براي نشستن انتخاب كردم.ابتدا آهنگ ها ي شادي ، فضاي سالن را پر كرده بود و من و دوستم در آن ميان مشغول صحبت بوديم و گاه گاهي هم به دنبال افراد آشنا مي گشتيم...

هر لحظه كه مي گذشت ، تعداد افراد حاضر بيشتر مي شد.كه بالاخره با شروع صحبت توسط مجري برنامه ، همهمه ها فروكش كرد.سپس مدير اداره شروع به سخنراني كرد و بعد از آن استاد دانشگاه علم و صنعت( اقاي ارشي)شروع به سخنراني كرد كه البته به گونه اي كه مهمانان هم در سخنانش شركت مي كردند و جو شاد و فعالي در سالن برقرار شد.

بعد از آن اقاي حبيب الله چايچيان ( حسان) -شاعر معاصر- را صدا كردند تا ايشان هم سخنراني و شعر و...كند.

و...خلاصه...نوبت رسيد به آن موقع كه از همه مهم تر بود و ما هم بخاطر آن رفته بوديم به آنجا.خلاصه شروع به خواندن اسامي برتر و برگزيده كردند.

نام چندين گروه و چندين نفر را آوردند و من همچنان بدنبال شنيدن نام خود بودم...

كه بالاخره در گروه فناوري و تكنولوژي ، اولين نامي را كه شنيدم ، نام خودم بود.....با غروري كه بهتر است بگويم افتخار، از جايم بلند شدم كه صداي دوستم ( پريسا ) را شنيدم ، در حاليكه با تمام وجود دست مي زد ، مرا تشويق به رفتن ميكرد...

به بالاي سن كه رسيدم ، جايزه و لوح تقديرم را تقديم كردند .گويا حضار با دست زدنهاي خودشان داشتند به من تبريك مي گفتند.ناگهان لبخندي از شوق و شادي بر لبانم نقش بست و از خدايم سپاسگذاري كردم.و بعد از چند دقيقه اي كه ايستادم تا عكس و .. بگيرند از پله ها پايين آمدم و به سمت صندلي خود راهي شدم.

بعد از ساعتي ، همايش به خاتمه رسيد و من و دوستم راهي خانه شديم.به كنار درب خروجي كه رسيديم تعدادي از پسران ( كه بدليل اختراع چند قطعه الكترونيكي و ...از آنها قدرداني كرده بودند و به يكي شان حتي سكه داده بودند)ايستاده بودند و به ما مي گفتند:"مباركتون باشه عزيزم..ايشالا در جهيزيه تون بكار ميره"....

شايان ذكر است كه اين جايزه هيچ ارتباطي به جهيزيه ندارد....ههه..ههه..ههه..

خلاصه كه خيلي خوش گذشت (خيلي از چيزا رو آدم نبايد بگه و منم نگفتم)..اين روز از بهترين روزهاي عمرم بود .اميدوارم كه هر روز قدم تازه تري در عرصه علم بردارم...

1. ايستادن جلوي مغازه كله پزي به مدت 20 دقيقه

2. خوردن گوجه سبز ترش با شير و عسل

3. داشتن حجاب كامل و ايستادن در برابر زل زدنهاي معاون

4. نداشتن هيچ گونه آرايش....(البته اين به هيچ وجه عملي نيست..)

5. به اينترنت نرفتن و كامنت نگذاشتن و آپ نشدن

6. نرفتن به رويا ها و تخيلات شبانه روزي( تحت پوشش همه بيمه ها.....)

7. ....بسه ديگه...دهنم سرويس شد...ولي خودمونيما...خيلي سخت گيرم.خدا نكنه بيفتم روي اون دنده..همه رو از جمله خودمو كچل ميكنم...البته لازم بذكر است كه هيچ گونه از اينها به مرحله ي عمل نمي رسند.خب ديگه .از دولت محترم ياد گرفتيم .ما شا ا... الگوي بسيار خوب و شايسته اي هستند ....

بر پيكر خود پيرهن سبز نمودم

در آيينه بر صورت خود خيره شدم باز

بند از سر گيسويم آهسته گشودم

عطر آوردم بر سر و بر سينه فشاندم

چشمانم را نازكنان سرمه كشاندم

افشان كردم زلفم را بر سر شانه

در كنج لبم خالي آهسته نشاندم

گفتم به خود آنگه صد افسوس كه او نيست

تا مات شود زين همه افسونگري و ناز

چون پيرهن سبز ببيند به تن من

با خنده بگويد كه چه زيبا شده اي باز

او نيست كه در مردمك چشم سياهم

تا خيره شود عكس رخ خويش ببيند...!!!!

خلاصه رفتم تو آشپزخونه و يه لقمه خامه و عسل چپوندم تو دهانم و بي خيال بقيه ي صبحونه شدم.( چون ديگه ساعت 7:05 شده بود ) .به سرعتي باورنكردني لباسهام رو پوشيدم و رفتم جلوي آينه كه ديدم واي موهام چقدر ژوليده شدن در عرض چند ساعت خوابيدن...رفتم موهام رو كمي ژل و كرم و... زدم و ديدم خيلي رو فرم اومدم.

به جلوي در كه رسيدم يادم افتاد عطر و اودكلن نزدم..رفتم توي اتاقم ديدم هر ادكلني رو چندين بار استفاده كردم و بهتره يه تنوعي داشته باشم ...به فكرم افتاد برم اتاق خواهرم و اودكلن هاي اون رو استفاده كنم.( بعد از اينكه چند تا رو تست كردم و بهترينشون رو انتخاب كردم).

ناگهان يادم افتاد كه من امروز ديرم شده بود و يه نگاهي كه به ساعت انداختم ، رنگ و قيافه خانوم ف.ي (معاون مون) جلوم شكل گرفت...

همين كه از راه پله ها اومدم پايين ، خانوم يكي از همسايگانمون رو ديدم ( كه خدا نكنه يكي رو ببينه .حتي احوال اجدادت رو هم مي پرسه)..خلاصه اون رو هم زود پيچوندمش و زدم بيرون.

به سر خيابونمون كه رسيدم و كمي رفتم جلو تر ، ديدم واي ....عذاب الهي امروز براي من پشت سر هم نازل مي شه...يه سري از پسر هاي اين پيش دانشگاهيه ( بزنم به تخته درشت و ...)، رديفي از پياده رو دارن مي رن...يه خورده از سرعتم كم كردم ولي ديدم فايده نداره بايد برم اونور خيابون.از اون شلوغي خيابون و از لا بلاي ماشين هاي پر سرعت(كه احتمالا يا پشت چراغ قرمز بودن و يا مثل من ديرشون شده كه اينقدر سرعت داشتند)رد شدم.

خلاصه اگه بخوام همه اتفاقاتي كه هر روز و بويژه اونروز سر راه برام پيش اومد رو بگم يحتمل 2 روز طول مي كشه.

بالاخره به مدرسه ي مبارك رسيدم .

اونقدر عجله داشتم كه خانم ف.ي ( معاون) رو كه داشت ماشينش رو قفل مي كرد رو نديده بودم. نگو ايشون به موهاي ژل زده و فكل و خوشگل كرده ي من( يا به قول خودش موهاي روي مد) زل زده بوده تا من موهايم رو بكنم تو...اين گذشت و من وقتي كه با دوستان سلام و احوالپرسي كردم متوجه موهاي ( به اصطلاح غير اخلاقي مدرسه )خودم شدم.و اونقدر خجالت كشيدم از خودم كه حتي دوست نداشتم تا چند روز وقتي از دفتر بخاطر برخي كارها صدام ميكنند برم پايين( چون نماينده ام .فكر نكني خداي نكرده مورد انضباطي دارم ..آآآآ)

.وقتي هم رفتيم سر كلاس .دبير ديني مان تا وارد شد بيني اش فعال شد و بدنبال بوي خوبي كه در كلاس پيچيده بود گشت گفت اين بوي عطر كيه؟ و وقتي كه فهميد اين بوي عطر منه.گفت دختراي عزيزم .عطر و اودكلن خيلي خوبه ولي مبادا اين بوي خوشايند به مشام نا محرمي برسد !!!!!!!و از اين نصيحت هاي اين جوري..

از اينكه هر كسي و هر چيزي اون روز يه ضد حال تو آستينش بود و تا منو مي ديد تقديمم مي كرد حرصم گرفته بود.

ولي عوضش باعث شد من دوباره آپ بشم و نازنينايي مثل اونهايي كه اين خاطره رو از اول تا آخر خوندن واسم نظر بدن...

در بند سر زلف نگاري بوده است

اين دسته كه بر گردن او مي بيني

دستي است كه بر گردن ياري بوده است...

* رباعيات خيام *